!!!من با خودم قهرم!!!

سرسبزترين بهار تقديم تو باد .... آواز خوش هزار تقديم تو باد
گويند كه لحظه اي است روييدن عشق .... اين لحظه هزار بار تقديم تو باد
دوستدار هميشگي ....

به تو عادت کرده بودم .... ای به من نزديکتر از من ...

ای حضورم از تو تازه ...ای نگاهم از تو روشن..

به تو عادت کرده بودم... مثل گلبرگی به شبنم...

مثل عاشقی به غربت ...مثل مجروحی به  مرهم...

لحظه در لحظه عذاب ...لحظه های من بی تو ...

تجربه کردن مرگ زندگی کردن بی تو ...

من که در گريزم از من ...به تو عادت کرده بودم ...

از سکوت و گريه شب ...به تو هجرت کرده بودم..

با گل و سنگ و ستاره از تو صحبت کرده بودم ...

خلوت خاطره هام رو ...با تو قسمت کرده بودم...

به تو عادت کرده بودم .... ای به من نزديکتر از من ...

ای حضورم از تو تازه ...ای نگاهم از تو روشن...

به تو عادت کرده بودم... مثل گلبرگی به شبنم...

مثل عاشقی به غربت ...مثل مجروحی به  مرهم...

---> ابی

چند روز ديگر به استقبال بهار زيبا مي ريم ... اين دل من، مهمان زيباي ديگري هم داره ...
آره! تولد محبوبش هم هست ... تولد يه ستاره دنباله دار ... تولد يه فرشته مهربون ....
تولد كسي كه منو مي فهمه، واي!! چه تقارني!! دوست زلال من، گلِ من، تولدت نويد بخش اومدن شكوفه هاي بهاريه ... آغاز زندگي، شادابي، از نو شدن، بهار من... تولدت مبارك ... بهار من... تولدت مبارك ... هميشه سبز و بهاري باش.
به اميد ديدار، يه دوست هميشه همراه، اشكان.

سلام با مهر ...
يه روز از خواب بيدار مي شي، مي بيني يه اتفاقي افتاده ...يه چيزي كمِ ... آره، خودش! بايد صداش كني ... بايد براش بنويسي ... بايد ببينيش ... هيچي ديگه مهم نيست!! .... واي!! يه بهانه خوب مي خواي ... تفكرات نوجواني ... شرمنده اي ... متاسفي براي خودت!
يه روز به ات مي گه ... كجا با اين عجله!! يه مقدار منطقي باشيم، بهتره تموم بشه!! حتما!! جالب اينه، تو هم مثل اون فكر مي كني، اما كو دست و دل ياري ... واي!! واي!!
تنهايِ تنهايي!! تنهاتر از هميشه! اما نميشه! يه درد مشترك! چرا؟....
همه به ات مي خندند! واقعا مي خندند! هيچ كي باور نمي كنه! مهم نيست... مهم نيست...
بگذريم عزيزم،
ديشب اون وجدانت مهمان(!) من بود، التماس مي كرد، گريه مي كرد ....
به اش قول دادم در اولين فرصت مشكلش رو حل كنم... اولين فرصت ... اولين فرصت ...
اما تو كه مي دوني من خيلي سرم شلوغه!! تو مي دوني!!
امشب مهمان توام ....
مي خوام بدوني، وقتي به تو مي انديشم اين كلمات به ذهنم مي آد:
سلام ... عشق ... صبح ... راز ... لبخند ... هجران ... اشك ... باران ... شب ... خواب ... فرشته ... معصوم...
دوستِ من، دوستِ پاكِ من، دوستِ دلِ من، دركنار من، فرسنگها دور از من، هر جايي هستي، در دل من جاي داري، هميشه! زندانيِ دل شدن هم سخته! خيلي سخت! متاسفم!
خيلي زود بر مي گردم. دوست هميشگي شما، اشكان

آره ...روز سختی داشتم!

خيلی سخت!!! و هنوز هم ...

باشه ...آره ...اين نيز بگذرد...

آره دوست من... 

شده اينقدر دلم بگيره كه نتونم حرف بزنم،

شده بخوام كسي رو تو آغوشم بگيرم و ببوسم اما ...

شده بخوام به كسي هديه بدم، اما ...

شده بخوام صداي كسي رو بشنوم، اما...

شده بخوام تو لحظه هاي تنهاييم كسي رو ببينم، اما ...

آره ...من نه که با خودم قهرم که از خودم بدم مياد!‌

کاش می شد با ديگران قهر کنم يا ازشون بدم بياد...

ولی افسوس...افسوس...

من و آسمان امروز رقيبيم!

آسمان ابريست، دل من هم..

کاش آسمان نبارد امروز، که من سخت هوای باريدن دارم ...

گفتم که مگر دل ز تو برداشته ايم          معلوم شد ای دوست که پنداشته ايم

امروز که بی روی تو بگذاشته ايم          دل را به بهانه ها فرو داشته ايم

(حکيم سنائی)

شايد   

شاید این روزها که بگذرد دیگر حس آن‌ها نباشد، شاید این روزها که بگذرد بخندم به هر آنچه بوده و هست شاید دیگر طعم تلخ این قهوه، بوی سیگارم، دیگر این نباشد.

                                                                 (به نقل از وبلاگ گمنامان حيران)

چشمی دارم همه پر از صورت دوست          با ديده مرا خوشست تا دوست در اوست

يا دوست بجای ديده يا ديده خود اوست          از ديده و دوست فرق کردن نه نکوست

***

گفتم که مگر دردم از اين دل بشود          بازی بازی دل بشد و درد بماند!!!

(رشيد الدين ميبدی)

بزن بر طبل بی عاری...

تا بعدا با چوبای همون طبله همچين بزنن حالت رو جا بيارن!!!

می گی نه؟!

حالا ببين!

(من و وجدانم هنوز دست به يقه ايم!)

به تو ياد دادم عاشق شدن را

و دلم می خواست که از تو ياد بگيرم عاشق بودن را

و عاقبت به من آموختی که منطق،عشق را نمی شناسد

...

دستت را از من بگير،‌سرت را از روی شانه هايم بردار

عطر نفسهايت را از من دريغ کن  و بگذار با غم خويش تنها بمانم.

مسعود فردمنش

من درد تو را ز دست آسان ندهم

دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به يادگار دردی دارم

کان درد به صد هزرا درمان ندهم

(تصحیح:شعر از مولویست)

چه کنم با دل تنها

چه کنم با غم دل

جه کنم با اين درد!

دل من ای دل من!

عجب صبری خدا دارد!

امروز نمی دونم کجای اين کره خاکی هستم!

احساس عجيبی دارم! عجيب ترين حسی که تا حالا داشتم!

بی حسی مطلق! درد بی دردی!! هيچی تو دلم نيست ...هيچی!‌

اصلا دلی نيست...

واقعا نيست!؟!

نه انگار يه چيزايی هست...آخه نوشتن اين پست اشکم رو در آورد!!!

( ده تا فحش آبدار به خودم دادم... بعد چون از خودم خجالت کشيدم همش رو پاک کردم!)

- حواست هست داری چکار می کنی؟

- آره !

ـ می دونی داری اشتباه می کنی؟

ـ می دونم!

ـ می دونی عاقبت کارت چی می شه؟

ـ آره! می دونم!

ـ با اين سن و سالت داری بچگی می کنی!‌ ديگه خودت می دونی!‌من اصلا ديگه بهت حرفی نمی زنم!

ـ  ...

( اين گفتگوی من و وجدانم بود که ديشب تا صبح بيش از ده بار مرور شد!)

مکن ز غصه شکايت که در طريق طلب             به راحتی نرسيد آنکه زحمتی نکشيد.

                                                                         ----------->  حافظ