!!!من با خودم قهرم!!!

دردی؛ عظیم دردی ست. با خویشتن نشستن؛ در خویشتن شکستن.

آرامش، آتش و گریه
ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/۱۸  

آرزو می کردم این شعر چون بازویی تو را در بر می گرفت

تا به آرامشت رساند

و ای کاش این شعر اتاقی بود

با آتشی گل انداخته

تا در کنارش می آرمیدی

و ای کاش چیزی بیش از این برای تو داشتم

و تو می توانستی به آرزوهایت پیوند بخوری

آنگاه شاید دیگر هرگز نمی گریستی.

(هنری باروسکی)


کلمات کلیدی: