آرزو می کردم این شعر چون بازویی تو را در بر می گرفت
تا به آرامشت رساند
و ای کاش این شعر اتاقی بود
با آتشی گل انداخته
تا در کنارش می آرمیدی
و ای کاش چیزی بیش از این برای تو داشتم
و تو می توانستی به آرزوهایت پیوند بخوری
آنگاه شاید دیگر هرگز نمی گریستی.
(هنری باروسکی)