!!!من با خودم قهرم!!!

می دانم که تغییر کرده ام.

اما بدان که تو هم کرده ای...

یک قرینه اش اینکه مثل همیشه بعد از اتمام دیدارمان یادی نکردی...

دیگری اینکه وقتی دیدمت به جای اینکه راجع به من بگویی راجع به نفر سوم حاضر در محل قرارمان گفتی فقط...

دیدی حالا!

نه! من نمی ترسم!

نمی ترسم...

نمی ترسم....

نمی ترسم.....

این روزها احساس سنگینی می کنم.

ولی این سنگینی خسته ام نمی کند.

عوامل خستگی هایم چیزهای دیگری است که ربطی به این سنگینی ندارند... 

صدای پای بهار می آید...

هستم و نیستم...

من هستم ولی من نیستم!

باز فرق کرده ام... خوب شده ام یا بد نمی دانم!

صدای پای بهار را می شنوم ولی شوق تغییر در دل ندارم!

زمان همان زمان دیروز... مسیر نیز همان!

باران تمام شده... تو نیز رفته ای!

باز هم من و تو وصبح بارانی و بوی نان تازه ...

یاد آور خاطرات دور و خاک خورده ای که چه بسا فراموشت شده باشد دیگر!

به هر حال به یقین هر چه باشد حس امروز با حس آن روزهای نه چندان دور یکی نیست!

هرگاه دردی در دل و بغضی در گلو دارم یاد اینجا می افتم.

حسرت هایم را اغلب اینجا نگاشته ام.

حسرت این بارم دیدار اوست...

کاش باز هم بتوانم ببینمش! کاش...

او که می گفت دیدار ما آخرین حسرت زندگی اش است.

او که می گفت اگر ببیند مرا دیگر هراس مردن ندارد...

ندیده مرا دارد آیا؟

 پ.ن (چند روز بعد) تمام شد! حسرتش به دل ماند و رفت!

این یه هشداره، به خودم!

خودی که کم کم داره به فراموشی سپرده می شه!

داری بی خیال خیلی چیزا می شی! ولی غافلی از اینکه اون خیلی چیزا بعدها بی خیالت نخواهند شد!

آسمانم از هم پاشیده شده!

ماندنت را نمی خواهم، بودنت هم خواست من نیود!

من و تو در یک قالب نخواهیم گنجید! چاره ای نیست! یا تو مرا خواهی کشت، با من تو را!

متاسفم! برای هر دویمان!

احساس میکنم تحولی در در ارتباطم با شریک زندگیم درپیش رو دارم...

امیدم به بهبود ارتباطات است و گویا همین گونه خواهد بود.